De voormalige herberg ‘t Schaeckhof heeft een hele geschiedenis achter de rug. Een pareltje van lokale identiteit en cultuur, in wat vandaag helaas een banale doorrijstraat en karakterloze dorpskern is geworden.
Het is zonder meer een opportuniteit voor herwaardering. Toch besloot het gemeentebestuur om, zonder overleg, voor zowel het handelspand als de woning van ‘t Schaeckhof een sloopvergunning af te leveren.
Even merkwaardig als de plotse wending van het project, is de vage inhoud ervan: een street art-muur, een groene ontmoetingsplaats en een nader te bepalen functie, in de resterende nog te herwaarderen gebouwen. Tegenwoordig zijn groene ontmoetingsplaatsen zowat de standaardoplossing voor stedenbouwkundige dilemma’s. Want, wie is er nu tegen groen en ontmoeten?
Volgens een schepen wordt dit project “een absolute meerwaarde”. Niet iedereen lijkt het daar echter mee eens, want de Leader-subsidie — die voor de herwaardering van de site werd aangevraagd — werd geweigerd. Omdat de gemeente het project niet integraal kan of wil financieren, koos ze dan maar voor gedeeltelijke sloop en wat groen?
Of er ooit een duidelijke visie is geweest valt te betwijfelen. Oorspronkelijk werd de site zelfs bestemd voor commerciële projectontwikkeling. Frappant, maar zonder protest was dit realiteit geworden: vier lagen appartementen, pal naast de kerk.
Even leek het de goede richting uit te gaan. De gemeente kocht de site met de intentie om het te herwaarderen. Er was zelfs een oproep naar de inwoners om suggesties te doen. Maar het gemeentebestuur heeft duidelijk a priori’s, want op de vraag voor een buurthuis, volgde de reactie dat er eerder kinderopvang nodig is…
“De kinderen van de vele nieuwe gezinnen moeten toch ergens terechtkunnen?” stelde de burgemeester. “Varsenare krijgt er 400 nieuwe gezinnen bij. Er is echt wel nood aan iets anders.”
Terecht vragen inwoners zich af waarom er 400 nieuwe gezinnen bij moeten. De bevolking is sinds de jaren 70 al verdubbeld en de verkeerssituatie is nu soms al penibel op de Gistelsesteenweg.
Ondertussen lijkt ‘t Schaeckhof — en de noodzakelijke keuzes die het teweegbrengt — voor het gemeentebestuur eerder een last dan een kans.
Helaas is het probleem niet enkel ‘t Schaeckhof op zich, maar de maatschappelijke en stedenbouwkundige context. De typische dorpskern van vroeger — de hoeksteen van lokale identiteit en sociale cohesie — is verdwenen. Wat in de plaats is gekomen is zielloos, banaal of puur commercieel. Dit is inderdaad niet enkel te wijten aan het bestuur. Maar het vergt als bestuur wel talent en ambitie om hierop een antwoord te bieden.
Het is ook merkwaardig dat er, ondanks de relatieve welstand in de buurt, weinig publiek of initiatief lijkt voor een kwalitatieve bio-winkel, koffiebar, kunstgalerie, bistro of om het even wat met enige charme. Dat stimuleert de gemeente niet om ambitieuzer te zijn met ‘t Schaeckhof.
Wie dus op meer hoopt dan “pseudo-Banksy”, wat groen en een vage invulling, staat voorlopig Schaeckmat.